Je bent niet meer wie je was. Dit is waarom je het zelf niet ziet.

Er was een tijd waarin je met je hoofd naar beneden liep. Misschien niet letterlijk bij elke stap die je zette, maar wel in hoe je je voelde. Je hield je in, keek eerst de kat uit de boom en had tijd nodig om je plek te vinden. Nieuwe situaties waren spannend. Nieuwe mensen ook. Je observeerde, wachtte af en liet pas iets van jezelf zien als het veilig voelde.

Voor veel vrouwen is dat een herkenbare fase. Niet omdat er iets mis met je was, maar omdat dat toen simpelweg was wie je was. Alleen… dat beeld blijft vaak langer hangen dan nodig is.

Want als je eerlijk bent, is er ondertussen veel veranderd.

Je hebt stappen gezet, jezelf vaker laten zien, ook op momenten waarop je het spannend vond, dingen gedaan waarvan je vroeger dacht dat ze niet bij je pasten. Misschien ben je vaker je mening gaan uitspreken, heb je nieuwe keuzes gemaakt of ben je simpelweg minder bezig met wat anderen denken.

Dat soort groei gebeurt zelden in één groot moment. Het zit in kleine, bijna onzichtbare stappen die zich opstapelen. Juist daardoor voelt het voor jou misschien minder groot dan het eigenlijk is.

En toch… als iemand je vraagt wie je bent, grijp je vaak nog terug naar die oude versie.

Je noemt jezelf verlegen. Of iemand die tijd nodig heeft om open te bloeien. Je beschrijft jezelf alsof je nog steeds aan het begin staat, terwijl je in werkelijkheid al een heel stuk verder bent.

Dat heeft weinig te maken met onzekerheid en alles met hoe ons brein werkt.

Waarom je zelfbeeld achterblijft

Ons zelfbeeld verandert namelijk niet automatisch mee met onze ontwikkeling. Wat je jarenlang over jezelf hebt gedacht, wordt als het ware opgeslagen als een vast referentiepunt. Je brein houdt vast aan dat beeld, omdat het bekend en voorspelbaar is.

Psychologisch onderzoek laat zien dat we geneigd zijn om onszelf te blijven zien zoals we ons lange tijd hebben ervaren, zelfs wanneer ons gedrag al veranderd is. Met andere woorden: je kunt al anders handelen, maar jezelf nog steeds zien door een oude lens.

Dat zorgt voor een interessant contrast.

Aan de buitenkant doe je dingen die je vroeger niet deed. Je neemt meer ruimte in, stelt je open en laat meer van jezelf zien. Maar vanbinnen kan het voelen alsof je nog steeds diezelfde persoon bent die eerst de kat uit de boom kijkt.

Alsof er twee versies van jou naast elkaar bestaan: de vrouw die je was en de vrouw die je inmiddels aan het worden bent.

En die tweede krijgt nog niet altijd de erkenning die ze verdient.

Groei voelt voor jezelf kleiner dan het is

Een van de redenen waarom dat zo is, is omdat je er zelf middenin zit. Jij hebt elke stap meegemaakt. Je weet hoe spannend het soms nog steeds kan zijn. Je voelt nog waar je twijfelt of aarzelt.

Daardoor lijkt je groei voor jou logisch en vanzelfsprekend.

Maar iemand van buitenaf ziet alleen het verschil. Die ziet waar je vandaan komt en waar je nu staat. En juist daardoor valt het hen vaak veel meer op dan jou.

Voor hen is het een verandering. Voor jou voelt het als een proces waar je nog middenin zit en daar gaat het vaak mis.

Omdat je jezelf blijft zien als “onderweg naar het volgende doel”, neem je niet de tijd om te erkennen hoe ver je al bent gekomen.

Wanneer sta je eigenlijk stil bij wie je nu bent?

De meeste vrouwen zijn vooral bezig met wat er nog beter kan. Nog iets meer zelfvertrouwen, nog iets vrijer, nog iets minder twijfelen. Dat houdt je in beweging, maar het zorgt er ook voor dat je weinig stilstaat bij wat er al is.

En dat is zonde, want juist dat moment van stilstaan zorgt ervoor dat je jezelf kunt inhalen. Dat je niet alleen doorgaat, maar ook erkent waar je nu staat.

Niet wie je was. Niet wie je denkt dat je nog moet worden. Maar wie je op dit moment al bent.

Wat er verandert als je jezelf anders terugziet

Wat ik vaak terugkrijg van vrouwen na De Boudoir Beleving, is dat ze zichzelf op een manier zien die ze niet gewend zijn. Niet vluchtig, niet kritisch en niet vanuit oude overtuigingen, maar met een soort afstand en rust.

En dat zorgt voor iets bijzonders.

Niet per se een groot, emotioneel moment. Vaak is het juist subtieler. Een besef dat langzaam binnenkomt. Dat het klopt. Dat ze zichzelf herkennen, maar dan zonder de verhalen die ze daar normaal aan koppelen.

Dat ze zien: dit is wie ik nu ben.

Dat is vaak wat er nog ontbrak. Niet nóg meer groeien, maar zien dat die groei er al is.

Je hoeft jezelf niet terug te vinden

Je hoeft niet terug naar wie je was. Dat hoofdstuk heb je al geschreven.

Wat je wel mag doen, is jezelf opnieuw leren kennen. Met alles wat je hebt meegemaakt, met alles wat je hebt opgebouwd.

Want je bent veranderd. Alleen je beeld van jezelf mag daar nog in meegroeien.

Misschien is dit het moment om jezelf opnieuw te zien

Niet door de ogen van vroeger. Niet vanuit oude overtuigingen. Maar zoals je nu bent.

Want vaak zit daar precies wat nog ontbreekt. Niet een volgende stap, maar het besef van waar je al bent aangekomen.

Herken je jezelf hierin?

Dan is de kans groot dat je jezelf nog een beetje ziet zoals je vroeger was, terwijl je allang verder bent.

Wil je ervaren wat het met je doet om jezelf terug te zien zoals je nu bent? Lees dan meer over De Boudoir Beleving en de recensies van andere dames en hoe het je kan helpen ✨